دلقک درون

یک داستان کلیشه‌ای هست که یکی رفت پیش روانپزشک و حرف زد و حرف زد و حرف زد و آخرش دکتر نگاهش کرد و گفت تو غمگینی و به یک خنده‌ی خوب نیاز داری و از قضا همین پایین یک دلقک خوبی هست که اجراهایی دارد به چه خنده‌داری و زودتر تا حالت بدتر نشده برو برنامه‌اش را ببین و یک دل سیر بخند. که بعدش یارو نه گذاشت و نه برداشت و زل زد توی چشم دکتر بدبخت و گفت من همان دلقکم و احتمالن دهان دکتر از تعجب باز مانده بود و مغزش هنگ کرده بود و این‌ها. خواستم بگویم هر آدمی در دوره‌ای از زندگی‌اش بی‌خود و بی‌جا فکر می‌کند که همان دلقک است. اسم بیما‌ریش هم هست «خود دلقک انگاری حاد» که زیر مجموعه‌ای است از جوزدگی و جوگیری.