و اینگونه بود که دست paint.net از آستین بابای آیدا خارج شد (شاید هم برعکس) و عکس آیدا را فلیپ نموده به همراه عکس کودکی بابا ساید بای ساید در وردپرس آپلود نمود تا همه مغرضان(!) تاریخ بدانند و آگاه باشند که بابا این نیست که تنها دلش بخواهد دختر شبیهش باشد، بلکه آلرِدی هست! فاعتبروا یا اولی الابصار!
پی نوشت- هی خواستم این را ننویسم ها ولی قلقلک شدم. بابای آیدا اصولاً از هنر -به جز کمی شعر- چیزی نمی فهمد. ولی بعضی عکس ها به صورت کاملاً اتفاقی طوری با آدم حرف می زنند که توان چشم برداشتن را از تو می گیرند. بچه کوچک ضعیف و شکننده کنار شاخه های خشک و ترد و روزی رسان غله، در پناه آغوش. مسیر نگاه بابا را دنبال کنید تا دور؛ تا زمین؛ تا درخت؛ و راهی چنین بسته؛ قفس. کودکی که راه دارد هنوز از این شاخه زرد خشک تا آن درخت استوار دور. و زمانه ای که شاید دوباره آباد شود برای کودک دوره طلایی…
شهر ما استهبان -به گویش محلی “سابونات”- خیلی کوچک است. با موتورسیکلت اگر به قول بچه ها تخته گاز بروی از ابتدا تا انتهایش پنج دقیقه بیشتر نیست. اطراف شهر به فاصله حدود بیست کیلومتر چند تایی روستا و شهر خیلی کوچک هم هستند -رونیز و خیر و گُرده و …- که شهر ما در مقایسه با آن ها پاریسی است برای خودش. دامادمان تعریف می کرد یک بار توی بازار با پیرمردی روبرو شده که با شور و اشتیاق می گفته: “من تا حالا خیال می کردم خدا فقط سابونات دَرَه. ای خو نگو قربونُش بشم خیر دَرَه؛ رونیز دَرَه”.
خواستم یک بار دیگر تأکید کنم “دنیایمان خیلی کوچک است”. (لینک 1) (لینک 2)
اگر فکر می کنید این برای آیدا زود است و خودمان باید بازی کنیم کاملاً درست فکر می کنید 
باز هم عکس های آیدا خانم عسل بابا این بار به درخواست علی. باشد که از دلتنگی به در آید 
. یک ویدیو از غذا خوردن آیدا هم اضافه کردم برای بالا رفتن اشتهای دوستان!
حدیث امروز مامان آیدا
