باز هم از شمس استهبان

باز هم یکی از اشعار شمس استهبان. احساسات ناسیونالیستی را می بینید؟! این را باز هم از وبلاگ نیمه تعطیل امید خودمان دزدیدم. میانه خوبی با مدح و مداحی ندارم؛ ولی در هر حال شعرش که زیبا هست؟! به قول سعدی:

که گفت در رخ زیبا نظر خطا باشد                خطا بود که نبینند روی زیبا را

این هم متن کپی شده وبلاگ -نیمه تعطیل- امید:

هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق…

اشعاری که در زیر می‌آید وصف ارادت آراسته مردی ست به مرد مردستان علی.

این مسمط را آقای سعادت برای من فرستاده تا در وبلاگ درج کنم. آقای سعادت یکی از دوستان من است که هنوز او راندیده ام ولی خیلی دوستش دارم . چون عاشق است . عاشق شعر ، عاشق شمس ، عاشق فرهنگ و هنر ایران زمین.

اين مسمط 32 بند دارد.

عنوان شعر اين است:

مسمط در وصف شب ميلاد ولايت بنياد
حضرت شاه مردان مولاي متقيان اميرالمومنين
علي ابن ابيطالب(ع)

شاعر : شمس اصطهباناتی افتخار استهبان فارس و ایران زمین

امشب كه چهر آسمان دارد صفاي ديگري                 آورده با خود قرص مه الحق نكوتر منظري

تنها نه مه را آمده رخسار روح افزاتري                      اين تابناكي امشب است در عارض هر اختري

باز است بر روي جهان از مبداء رحمت دري               ذوقي بود در هر دلي شوقي بود بر هر سري

اندر هوا آميخته مشكي عبيري عنبري                    ريزد سرور از هر جهت خيزد نشاط از هر طرف

****
گاهي خيالات درون سير جهانم ميدهد                      گاهي تماشاي برون طبعي روانم ميدهد

وآن طبع سحر آساي من سحر بيانم ميدهد                گه پير روشن منظري خود را نشانم ميدهد

حرفي ز فردا ميزند ذوقي به جانم ميدهد                    تبريك عيد و تهنيت اندر زبانم ميدهد

گه هاتفي بر جان ندا از آسمانم ميدهد                     شد عيد ميلاد علي شير خدا شاه نجف

****
فردا زمين غوغا شود تا آسمان هفتمين                          از بسكه از اوج فلك آيد ملك سوي زمين

بر دست هر يك دسته گل منشور سبز اندر جبين               آن دسته گلها چيده اند از باغ رب العالمين

منشور سبز آورده اند عيدي براي مسلمين                       بر هر ورق بنوشته است با خط روشن اينچنين :

بشري كه آمد در وجود مولا امير المومنين            مير عرب فخر عجم معجز نماي « لو كشف»

****

چون صبح فردا آفتاب از كوه بطحا سر زند                  روح القدس بهر خبر الله اكبر بر زند

اول حصار كعبه را پيراهن ديگر زند                           وآنگه درون خانه را آئين زيباتر زند

لوحي بشكل يا علي بر بام و بر سردر زند                نقشي براي جاي پا بر دوش پيغمبر زند

بر مشركان چشمك زند لبخند بر خيبر زند                يعني رسيد آن كو كزو نسل عدو گردد تلف

****
فاطـــمه بنت اســد

بانوي آفاق آن كه داشت پوشيده از تقوا جسد               دور از جناب عفتش دست بد و چشم حسد

« تبت يدا اعدا شرا» بسته به « جل من مسد»              دارد ز قرب و منزلت در آسمان سهم و رسد

آنسان كه در تعريف او دست تفكر نارسد                       چون آفتاب آن شير زن افتاده در برج اسد

هم شير حق را حامله هم نام او « بنت اسد »              درٍّ ولايت را بدي اين نازنين گوهر صدف

****
روزي كه با عجز و نياز بر طوف مسجد زد قدم                دريافت بر خود حضرتش از درد زائيدن الم

ميجست از فرط حيا خلوتسرائي محترم                       در بارگاه كبريا برداشت دستي لاجرم

چون لايق شأنش نبد زايشگهي غير از حرم                  آمد نداي «ادخلي» او را ز حي ذوالكرم

يعني تو غير از «مريمي» بازآ و زين درگه مرم                 خاص تو و فرزند توست ركن و مقام و «مزدلف»

****

اين خانه را بايد خدا يكروز معماري كند                   آدم بنايش بر نهد نوحش پرستاري كند

وآنگه خليلش با پسر تا سقف حجاري كند              آن يك در و بامش نهد وآن نقش و گچ كاري كند

هر يك ز آباء رسول پس خانه سالاري كند               كـه امروز اندر خـانه اش يك ميهـمانداري كند

وز اين گرامي ميهمان امري عجب جاري كند             پس نقشه هاي «ما سلف» بد بهر اين زيبا خلف

****
تا خـانه زاد كبريا بنهـاد اندر خـانه پا                   هم بيت و هم ركن و مقام هم مروه هم كوه صفا

هم دامن بنت اسد هم چاه زمزم هم «مني»              شد قبله اهل زمين شد برتر از هفتم سما

معناي تكبير آشكار شد از حريم كبريا                    هم خانه زاد است اين پسر هم خانه هم خانه خدا

كـامروز والا مقدمش شد فخر اين عالي سرا             زين خانه زاد آمد قلم در وصف و در تحرير «جف »

****
جائي كه قرآن مجيد ناطق بود در شان تو                 من كيستم تا بشمرم اوصاف (یک کلمه افتاده) تو

گاهي كه با شرمندگي باشم مديحت خوان تو            بخشي توام نطق و بيان اين نيز هست احسان تو

جز اين نباشد دعويم شاها بحق جان تو                  من شرمسارم از گنه دست من و دامان تو

خوان شفاعت مر تراست ما عاصيان مهمان تو          زد سوز عصيان شمس را در دل شرر در سينه تف

****

من شمسم و تاريك دل نور تو و ارشاد من             مداح ذاتت بوده اند آباء من اجداد من

نبود سواي مدحتت اذكار من اوراد من                  هر نكته غير از ياد تو خواهم رود از ياد من

اعطا كن اي شاها فروغ بر طبع گوهرزاد من           خواهم بفريادم رسي چون بشنوي فرياد من

اميدوارم كز كرم شاها بگيري داد من                    زآنان كه از پستي تميــز ندهند گوهر از خزف

این نوشته در روزانه ارسال شده و با برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s