خشم

بابای آیدا عصبانیت را خیلی دوست دارد، نه به خاطر این که «خود» واقعی دیگران را نشان می دهد؛ چون درست همان وقت هایی که دارد دلش برای خودش تنگ می شود -اگر بشود- و دارد از یاد خودش می رود، یکی از همین عصبانیت های ساده و بیخود زندگی، همان ها که ته اش به فحش ناموسی می رسد به زمین و زمان، خودش را نشانش می دهد. واضح و روشن!

چه تلخ است آدم از یاد خودش برود…

چه تلخ تر است که آدم وقتی از یاد خودش رفت نمی تواند تلخیش را بفهمد.

(این را به خاطر عصبانیت علی نادری نوشتیم تا قدر این روزهایی را که روز آدم نیست، بداند!)

این نوشته در آقای عقل کل, روزانه ارسال شده و با برچسب‌گذاری شده. این نوشته را نشانه‌گذاری کنید.

1 پاسخ برای خشم

  1. عالی بود استاد! ممنون

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s